Σοκ προκαλούν τα νέα στοιχεία γύρω από τη δολοφονία του 80χρονου στη Γλυφάδα, ο οποίος έπεσε νεκρός από τα χέρια του ίδιου του γιου του — ενός ανθρώπου με βεβαρημένο ψυχιατρικό ιστορικό και παρελθόν ανθρωποκτονίας.
Ένα ιστορικό που είχε προειδοποιήσει
Ο 46χρονος είχε σκοτώσει τη μητέρα του το 2014 και τότε είχε κριθεί ότι πάσχει από σοβαρή ψυχική νόσο. Μετά την πράξη του οδηγήθηκε στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Κορυδαλλού. Παρά τη βαρύτητα της υπόθεσης, παρέμεινε στη φυλακή μόλις τέσσερα χρόνια, αξιοποιώντας ευεργετικές διατάξεις.
Το 2018, μετά την αποφυλάκισή του, εισήχθη εκ νέου στο Δρομοκαΐτειο με εισαγγελική εντολή για ακούσια νοσηλεία. Ωστόσο, η παραμονή του εκεί διήρκεσε μόλις 11 ημέρες, πριν λάβει εξιτήριο και επιστρέψει στην κοινωνία χωρίς στενή επιτήρηση.
Επανεισαγωγές, εξιτήρια και ένα σύστημα που δεν παρακολούθησε
Την ίδια χρονιά, σύμφωνα με πληροφορίες, παρουσίασε ξανά έντονα προβλήματα συμπεριφοράς και χρειάστηκε νέα ακούσια νοσηλεία, αυτή τη φορά διάρκειας περίπου πέντε μηνών. Παρά τα επαναλαμβανόμενα επεισόδια, ο 46χρονος έλαβε και πάλι εξιτήριο, με περιοριστικούς όρους που φαίνεται πως δεν εφαρμόστηκαν ποτέ ουσιαστικά.
Από το 2023 ζούσε μόνος του, μακριά από οποιαδήποτε καθημερινή εποπτεία. Κανείς δεν μπορεί να επιβεβαιώσει αν λάμβανε τη φαρμακευτική του αγωγή ή αν υπήρχε κάποιος φορέας υπεύθυνος για την παρακολούθησή του.
Τα ερωτήματα των συγγενών
Συγγενείς του δράστη θέτουν πλέον ανοιχτά το ζήτημα της ευθύνης:
- Ποιος έλεγχε αν ο ασθενής έπαιρνε τα φάρμακά του;
- Ποιος είχε την εποπτεία ενός ανθρώπου με παρανοϊκή σχιζοφρένεια και ιστορικό ανθρωποκτονίας;
- Πώς αφέθηκε να ζει μόνος του χωρίς συστηματική παρακολούθηση;
Όπως επισημαίνουν, ο πατέρας του ήταν ο μοναδικός άνθρωπος που προσπαθούσε να τον στηρίξει.
Το τραγικό τέλος
Το πρωί της Κυριακής, λίγο μετά τις 08:00, ο 46χρονος φέρεται να έστησε καρτέρι έξω από το σπίτι του πατέρα του στη Γλυφάδα και να τον μαχαίρωσε θανάσιμα. Το ερώτημα που πλέον κυριαρχεί είναι αν η τραγωδία θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί, εάν οι μηχανισμοί παρακολούθησης και ψυχιατρικής φροντίδας είχαν λειτουργήσει όπως θα έπρεπε.
Μ. ΤΟΚΑΣ
